Jedna zbiórka, jedno wydarzenie, kilka dyżurów i nagle okazuje się, że połowa chętnych przestała odpowiadać, a druga połowa nie bardzo wie, co ma robić. To częsty scenariusz w fundacjach, stowarzyszeniach i grupach nieformalnych. Problem zwykle nie leży w braku „ludzi dobrej woli”. Leży w tym, że organizacja zbiera wolontariuszy do pomocy, ale nie buduje społeczności. A to są dwie różne rzeczy.
Brakuje rąk do pracy, wydarzenie zbliża się szybko, zespół jest przeciążony, a ogłoszenie o naborze „na wolontariat” od dwóch tygodni nie przyniosło prawie żadnego odzewu. To częsty scenariusz w fundacjach, stowarzyszeniach i grupach nieformalnych. Problem zwykle nie polega na tym, że ludzie nie chcą pomagać. Częściej chodzi o to, że organizacja komunikuje się zbyt ogólnie, za późno albo bez konkretu. Wolontariusze nie zgłaszają się do abstrakcyjnej „misji”. Zgłaszają się do zadań, ludzi i sensownie zaplanowanej współpracy.
Wiele organizacji mówi, że „chce rozwijać wolontariat”, ale w praktyce kończy się na jednym ogłoszeniu na Facebooku, kilku przypadkowych zgłoszeniach i szybkim zniechęceniu obu stron. Wolontariusze nie wiedzą, czego się od nich oczekuje, koordynator nie ma czasu wdrażać nowych osób, a zarząd liczy, że „jakoś to pójdzie”. Nie pójdzie. Program wolontariatu nie powstaje z dobrych intencji. Powstaje z decyzji organizacyjnej: po co angażujemy ludzi, do jakich zadań, na jakich zasadach i kto za to odpowiada.